Prioritizing Forest Complexes of Thailand Using Landscape Metrics

Conservation planning and protected area management at a regional landscape level require indepth understanding of landscape structure and adequate spatial information support. They can potentially be served as tools to support land managers’ decision making. This study focused on investigating of landscape composition and configuration of the 17 terrestrial forest complexes of Thailand using nine landscape metrices based on various vegetation and land cover types classified in 2000. The measured landscapesof different forest complexes were compared and prioritized based on the average scores of the metrices. The study revealed that the forest complexs was prioritized and classified into four categories including 1) the most important forest complex (Western) 2) an important forest complex (Mae Ping-Om Koi, LumNumPai-Salawin, PhuMeang-Phu Thong, PhuKhiew-Nam Naew, Dong Phayayen-KhaoYai, DoiPhuka-Mae Yom, Sri Lanna-Khun Tan and KhaengKrachan 3) a relatively important forest complex (Eastern, KlongSaaeng-KhaoSok, PhuParn and PhanomDongrak-PhaTam and 4) the least important forest complex (KhaoLuang, Chumporn, Hala-Bala and KhaoBantad). The prioritization of Thailand forest complexes with respect to landscape structure can potentially facilitateland managers to understand insightful sissues of biological conservation at a regional landscape. Improving efficiency of allocating budget and manpower according to this prioritization will also benefit conservation planning of Thailand in a long run.

 

Keywords: protected areas, forest complexes, prioritization, landscape metrics

Download Full Version (598 kb)

 

บทคัดย่อ

การวางแผนการอนุรักษ์และการจัดการพื้นที่คุ้มครองในระดับภูมิภาคของประเทศไทยจำเป็นต้องมีความเข้าใจในเชิงลึกเกี่ยวกับโครงสร้างทางด้านภูมิภาพของพื้นที่ รวมถึงการได้รับการสนับสนุนข้อมูลเชิงพื้นที่อย่างเพียงพอเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการตัดสินใจให้แก่นักจัดการ การศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อการประเมินองค์ประกอบและรูปลักษณ์เชิงปริมาณของกลุ่มป่าทางบกจำนวน 17 แห่งของประเทศไทยโดยใช้ดัชนีภูมิภาพจำนวน 9 ตัวชี้วัด และนำผลที่ได้มาใช้ลำดับความสำคัญของกลุ่มป่าทางบก การประเมินโครงสร้างทางภูมิภาพได้กระทำบนพื้นฐานของสภาพสังคมพืชคลุมดินที่ได้มาจากแผนที่สภาพการใช้ที่ดินและป่าไม้ปี พ.ศ. 2543 การลำดับความสำคัญของกลุ่มป่าดำเนินการโดยการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของดัชนีภูมิภาพทั้ง 9 ตัว จากการศึกษาพบว่ากลุ่มป่าที่มีความสำคัญในแง่การเป็นกลุ่มป่าที่สามารถรักษาความหลากหลายของประเภทสังคมพืชหรือระบบนิเวศป่าไม้จำแนกได้เป็น 4 ระดับ คือ กลุ่มป่าที่สำคัญยิ่ง ได้แก่กลุ่มป่าตะวันตก กลุ่มป่าที่มีความสำคัญมาก ได้แก่ กลุ่มป่าแม่ปิง-อมก๋อยกลุ่มป่าลำน้ำปาย-สาละวินกลุ่มป่าภูเมี่ยง-ภูทองกลุ่มป่าภูเขียว-น้ำหนาวกลุ่มป่าดงพญาเย็น-เขาใหญ่กลุ่มป่าดอยภูคา-แม่ยมกลุ่มป่าศรีลานนา-ขุนตาลและกลุ่มป่าแก่งกระจานกลุ่มป่าที่มีความสำคัญปานกลาง ได้แก่กลุ่มป่าตะวันออกกลุ่มป่าคลองแสง-เขาสกกลุ่มป่าภูพานและ กลุ่มป่าพนมดงรัก-ผาแต้มและกลุ่มป่าที่มีความสำคัญน้อย ได้แก่ กลุ่มป่าเขาหลวงกลุ่มป่าชุมพรกลุ่มป่าฮาลา-บาลาและกลุ่มป่าเขาบรรทัดจากผลการจัดลำดับความสำคัญของกลุ่มป่าตามโครงสร้างเชิงภูมิภาพของสภาพสังคมพืชคลุมดินทำให้เข้าใจถึงปัญหาและอุปสรรคต่อการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ และสามารถช่วยในการจัดสรรงบประมาณและอัตรากำลังให้เกิดประสิทธิภาพมากขึ้นในอนาคต

 

คำสำคัญ: พื้นที่คุ้มครอง, กลุ่มป่า, การลำดับความสำคัญ, ดัชนีภูมิภาพ

Download Full Version (598 kb)